Βασική υπόθεση του βιβλίου είναι ότι η κυριαρχία έχει λάβει μια νέα μορφή η οποία αποτελείται από μία σειρά εθνικών και υπερεθνικών οργανισμών οι οποίοι διέπονται από την ίδια εξουσιαστική λογική. Αυτή η νέα μορφή παγκόσμιας κυριαρχίας ονομάζεται Αυτοκρατορία.
Το βιβλίο Δημοκρατικός Συνομοσπονδισμός εκδόθηκε το 2011 αγγλικά και το 2017 στα ελληνικά από τις εκδόσεις Στάσει Εκπίπτοντες. Εδώ, ο Αμπουλάχ Οτσαλάν, ο ηγέτης των Κούρδων που παραμένει φυλακισμένος στην Τουρκία από το 1999, ασκεί κριτική στο έθνος-κράτος εκθέτοντας συνοπτικά την αλλαγή πλεύσης στην πολιτική των Κούρδων με σκοπό τη λύση του κουρδικού ζητήματος υπό μια τελείως διαφορετική στρατηγική. Απότοκος αυτή της αλλαγής είναι και το δημοκρατικό εγχείρημα στη Ροζάβα (Rojava) της βορείoυ Συρία (το οποίο βρίσκεται υπό διαρκή τουρκική απειλή).
Περισσότερα »Δημοκρατικός Συνομοσπονδισμός: Μια αυτοδιευθυνόμενη δημοκρατία χωρίς κράτος
Το 1872 ο Nietzsche εκδίδει το πρώτο του βιβλίο με αρχικό τίτλο Η γέννηση της τραγωδίας μέσα από το πνεύμα της μουσικής [βλ. Η γέννηση της Τραγωδίας, μτφρ. Ζ. Σαρίκας, Πανοπτικόν, 2010], αν και όπως θα γράψει αργότερα ίσως να ήταν λιγότερο αμφίβολος ο τίτλος «Ελληνισμός και πεσιμισμός», καθώς το βιβλίο αυτό δίδαξε «τον τρόπο με τον οποίο οι Έλληνες τελείωσαν με τον πεσιμισμό, τον υπερπήδησαν» (Nietzsche, 2012b: 82).
Το ουσιώδες στοιχείο του θέματος του βιβλίου είναι το πρόβλημα του κακού. Όπως σημειώνει ο Heber- Suffrin στην παρουσίαση του βιβλίου (Nietzsche, 2010), εδώ ο Nietzsche με μια κίνηση αγκαλιάζει ολόκληρη τη φιλοσοφία: «είναι καλό ή κακό το Είναι, το να είσαι; Η ευτυχία που μπορούμε να περιμένουμε από το Είναι, μέσα στο Είναι, η ευτυχία των όντων, αξίζει το τίμημά της, να πληρώνεται με δυστυχία; Τέλος πως μπορούμε να ζούμε μέσα στο Είναι;».
Περισσότερα »Η γέννηση της τραγωδίας μέσα από το πνεύμα της μουσικής στον Φρίντριχ Νίτσε
Η τέχνη, η θρησκεία και η φιλοσοφία είναι, για τον Hegel, οι τρεις στιγμές του Απόλυτου Πνεύματος, τρεις ουσιώδεις τρόποι παρουσίασης του ίδιου πράγματος.1 Η τέχνη για πρώτη φορά στην ιστορία της φιλοσοφίας λαμβάνει μια τόσο υψηλή θέση,2 ως γνώση του απόλυτου πνεύματος. Υπό την άμεση μορφή της διαίσθησης ή του συναισθήματος, η τέχνη καταφέρνει και επιτυγχάνει την απόλυτη αλήθεια καθ’ εαυτήν και δι’ εαυτή. Όντας μια μορφή αισθησιακής σύλληψης,3 η τέχνη «αίρει τη τυχαιότητα και την εξαπάτηση δείχνοντας ότι αποτελούν απατηλές φαινομενικότητες και αποδίδει σε αυτές την πραγματικότητα που προσιδιάζει στο πνεύμα». Αίρει, δηλαδή, «το χάσμα μεταξύ αισθητού και υπεραισθητού κατά τρόπο ώστε η άπειρη ελευθερία της σκέψης να συμφιλιωθεί με την πεπερασμένη πραγματικότητα».4
Περισσότερα »Από την ποίηση της αναπαράστασης στην πρόζα της νόησης – Η αισθητική του Χέγκελ
Η κατάσταση εξαίρεσης δεν αντιστοιχεί σε κάποιο θεσμικό κενό. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα επίπλαστο κενό που δημιουργείται στο σύστημα και έχει ως σκοπό τη διαφύλαξη του κανόνα και της εφαρμογής του σε κανονικές καταστάσεις. Αυτό το κενό σχετίζεται επομένως με τη δυνατότητα πραγματικής εφαρμογής του νόμου. Όπως υποστηρίζει ο Αγκάμπεν στο έργο του «Κατάσταση εξαίρεσης. Όταν η ‘έκτακτη ανάγκη’ μετατρέπει την εξαίρεση σε κανόνα» (μτφρ. Μ. Οικονόμου, Αθήνα: Πατάκης, 2007), το δίκαιο παρουσιάζει ένα σημαντικό ρήγμα ανάμεσα στον κανόνα και στην εφαρμογή του. Σε κάποιες ακραίες περιπτώσεις αυτό το ρήγμα καλύπτεται με την κατάσταση εξαίρεσης, η οποία σχηματίζει μία ζώνη στην οποία η εφαρμογή αναστέλλεται, αλλά ο νόμος ως τέτοιος παραμένει σε ισχύ.
Στα έργα εκείνα όπου αναφέρεται στην έννοια του παραλόγου, κυρίως στον μύθο του Σίσυφου, ο Καμύ μας λέει ότι το… Περισσότερα »Παράλογο, εξέγερση, ελευθερία και δικαιοσύνη στον Καμύ