Μεταπηδήστε στο περιεχόμενο

Η κουλτούρα των εικόνων: κινηματογραφική θεωρία και πολιτισμική κριτική | Αλέξανδρος Παπαγεωργίου

This content is protected, please and enroll course to view this content!

1 σκέψη για το “Από το μάτι που κοιτάζει στην εικόνα που σκέφτεται: Προς μια θεωρία της κινηματογραφικής απελευθέρωσης. Ποια (θα μπορούσε να) είναι η θέση της κινηματογραφικής θεωρίας στην εποχή της κυριαρχίας των ψηφιακών εικόνων;”

  1. Καλησπέρα και καλή χρονιά!
    Μετά την τελευταία μας συνάντηση και συζήτηση, μου γεννήθηκαν κάποιες σκέψεις/απορίες, τις οποίες μεταφέρω εδώ αν και θεματικά είναι ίσως πιο ταιριαστές στην προηγούμενη ενότητα.

    Βλέποντας πριν μερικές μέρες το Modern Times, και συγκεκριμένα τη σκηνή όπου ο Τσάπλιν κάνει πατινάζ με δεμένα τα μάτια, συνειδητοποίησα ότι αυτό που κατά βάση ένιωθα εκείνη τη στιγμή ήταν μια ανακούφιση, γιατί ενώ θεωρητικά ο ήρωας βρίσκεται σε κίνδυνο, ουσιαστικά ξέρουμε πως ο Σαρλό δεν πρόκειται να πάθει τίποτα – τίποτα σοβαρό, όπως και να ‘χει. Η ανακούφιση, λοιπόν (πολύ πολύ πολύ χοντρικά), προκύπτει από το γεγονός ότι μπορούμε έτσι μέσω του Σαρλό να απολαύσουμε όλη την έξαψη του ρίσκου, χωρίς να ανησύχουμε καθόλου για τις συνέπειες.

    Επεκτείνοντας αυτή τη σκέψη, το ίδιο συμβαίνει και με τα καρτούν (άλλωστε ο Σαρλό αν και live χαρακτήρας έχει πολλά χαρακτηριστικά μιας καρτουνίστικης φιγούρας, λειτουργεί άρα σε αυτή την περίπτωση σαν καρτούν). Δεν εννοώ την ανάλαφρη αίσθηση που μας δίνουν τα κινούμενα σχέδια ή τη διαφυγή από την πραγματικότητα ή την εκτόνωση της έντασης και των αρνητικών συναισθημάτων που τυχόν κουβαλάμε εμείς πάνω σε κάποιον άλλον – στη συγκεκριμένη περίπτωση τον χαρακτήρα-καρτούν, αλλά μια βαθιά, πραγματική ανακούφιση που έρχεται από την έστω στιγμίαια “άρση¨του άγχους ή στενοχωριάς ή όποιου άλλου αρνητικού συναισθήματος. Συνεχίζοντας τη σκέψη ακόμα περαιτέρω, την ίδια λειτουργία έχουν και ορισμένες ταινίες ή σειρές (όχι κινούμενα σχέδια), οι οποίες κατευνάζουν τα δυσάρεστα συναισθήματα χωρίς να είναι απαραίτητα “happy” ή “feel good” ταινίες. Αυτή τη λειτουργία, π.χ., έχει για μένα η σειρά Atlanta και ειδικότερα ο χαρακτήρας του Darius. Λειτουργεί σαν κατάπλασμα ή έμπλαστρο, δεν ξέρω πώς ακριβώς να το περιγράψω.

    Κάνοντας αυτές τις σκέψεις, λοιπόν, οι απορίες είναι δύο (και, βέβαια, δεν ξέρω αν απαντώνται σε κάποιο κείμενο που έχεις ήδη στείλει αλλά δεν έχω διαβάσει, οπότε συγγνώμη εκ των προτέρων):

    1) Ο Αντόρνο ασχολήθηκε καθόλου κάπου με αυτή την ανακουφιστική λεειτουργία των καρτούν; Ή την αρνείται; Ή ακόμα και αν υπάρχει είναι εναντίον της, γι’ αυτόν και η ανακούφιση μέσα από κάτι ψεύτικο είναι κάτι κακό και δεν μας αξίζει, κλάμα μόνο;

    2) Υπάρχει καμία σύνδεση του κινηματογράφου με το art therapy; Χρησιμοποιείται καθόλου, υπάρχουν κείμενα και σκέψεις σχετικά ή είναι αυτό κάτι εντελώς άκυρο που δεν το γνωρίζεις; (σόρρι!)

    Αυτά! Ευχαριστώ και πάλι για τον χώρο και τον χρόνο!

Αφήστε μια απάντηση